Παραλία,κιθάρα και φεγγάρι...

Η ώρα είναι 1.28,ξημερώματα Κυριακής.Σήμερα είπα να ξεφύγω λίγο απ΄τα μαθήματα και να διασκεδάσω..Να χαλαρώσω..Ήδη οι πρώτες μέρες είναι πολύ πιο δύσκολες απ'ότι φανταζόμουν...Θέλει πολύ διάβασμα..Παρ'όλα αυτά,σήμερα πέρασα ένα πολύ όμορφο βράδυ..
Ήμουν Κώμη.Με κιθάρα,τον Άγγελο,τον Μιχάλη και τα "παιδιά του Κοχυλιού"(όπου Κοχύλι,βλέπε την ομώνυμη καφετέρια ντε).Τραγουδήσαμε,ξαπλώσαμε στην παραλία,είπαμε τα κουφά μας για το Σύμπαν και τους εξωγίηνους,φάγαμε παγωτό,αυτοσχεδιάσαμε τραγούδια...Και πολλά πολλά άλλα.Ήταν ωραία.Υπάρχουν στιγμές,που νιώθω ευλογημένος που γεννήθηκα σε αυτόν τον τόπο.Προσπαθώ να υπερνικήσω το τοπικιστικό μου αίσθημα,που σίγουρα υπάρχει μέσα μου και με επηρεάζει,άθελά μου,και να δω τα πράγματα αντικειμενικά.Και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα.Σαν την Χίο πουθενά.Σαν την Καλαμωτή τίποτα.Δεν μπορώ να διανοηθώ τον εαυτό μου αλλού.Θα μου πεις"ναι,επειδή έχεις μεγαλώσει εδώ".Και απαντώ,ότι και αν δεν είχα μεγαλώσει εδώ και αγαπούσα άλλον τόπο,δεν θα μου άρεσε να είμαι μακριά από την Χίο.Πείτε με τοπικιστή.Δεν με απασχολεί μία.Πιστεύω ότι είμαι απίστευτα τυχερός που είμαι εδώ.Και ναι,πιστεύω ότι είμαστε το ωραιότερο νησί ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ(δεν μπλέκω με Μύκονο,Κέρκυρα κλπ κλπ).Απ'όσα ξέρω και έχω επισκεφτεί τουλάχιστον.
Πώς να ζούσα χωρίς την Καλαμωτή;Χωρίς την ομάδα,χωρίς τους γείτονες,αυτούς τους συγκεκριμένους;Χωρίς τα παλιά σοκάκια,τους λόφους γύρω,το σπίτι της γιαγιάς;Τους υπέροχους,στην πλειονότητά τους,κατοίκους;
Πάντα ένιωθα τον τόπο αυτόν σπίτι μου.Και θα τον νιώθω ως να πεθάνω.