Η μπαλάντα του χθες..

Πέλπλα τυλίγω το κορμί σου..Δώσε φωτιά και άναψέ με..
ότι υπάρχει ζει....
Έλα και πάλι,σου λέω έλα...
Σκότωσε στα μάτια μου,ότι έδωσα για σένα..
Τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν..
Όλα γη,όλα ύδωρ...Όλα κομμάτια από γυαλί...

Πιάσε κομμάτι του ουρανού
Στ'αστέρια φτάσε άγγελέ μου
Στο ταξίδι δρόμος είσαι εσύ..
Φανάρι στ'άδειο μου σκοτάδι
Άσε το χθες και δείξε μοίρα
Μα το τραγούδι μου είσαι εσύ...

Πόσο αργούν τα ψέμματά σου....πόσο αλλάζει ο καιρός..
Φτάνει άραγε μια λέξη για να νιώσεις...ή ένα έπος,δεν είναι αρκετό..
Όσο κι αν φύγεις μακριά μου..
Η φλόγα,ψυχή μου,είσαι εσύ..
Όσα στο χθες απόψε ορκίζεις...
είναι όσα αύριο θ'αρνηθείς...

Πιάσε κομμάτι του ουρανού......

Πολλά ευχαριστώ και μπράβα στην Μαριάννα για αυτό...
Θενξ....

Βλακόβλακα...

εγώ σ'αγαπώ.Και,για μένα τουλάχιστον, είσαι αρκετά καλή.Νομίζω θα σε κρατήσω για φίλη μου...(είσαι τυχερή που έχασα την κάρτα αλλαγής.)
Κοίτα γύρω σου.Υπάρχει κόσμος που σ'αγαπάει (από ποιο τραγούδι είναι αυτό,οέο;;)
:)

Ντιλιτ

Θελω να τα παρατησω ολα και να σηκωθω να φυγω. Βαρεθηκα να μου τριβουν την υποκρισια καθε μερα καταμουτρα, βαρεθηκα τα ψεμματα, βαρεθηκα τους συμβιβασμους. Δεν ειμαι οπως θελω. Μικρη ειχα ονειρα. Μου τα χουν παρει ολα. Διαβαζω ασταματητα για να περασω σε μαι σχολη που δεν μου αρεσει πραγματικα γιατι απλα δεν εχω αλλη επιλογη. Αγαπω το θεατρο μα το να γινεις ηθοποιος εδω ειναι εξευτελιστικο. Ενω, το "μηχανικος"..Τι ωραια που ακουγεται "Η κορη μου ειναι μηχανικος"....
Χανω την καλυτερη μου φιλη και μερικες φορες νομιζω οτι δεν με καταλαβε ποτε πραγματικα. Καποτε σκεφτομασταν με τον ιδιο τροπο.Ισως τωρα εχουμε αλλαξει. Βλεπω το τελος να ερχεται παρ'ολο που υποκρινομαι οτι ολα ειναι οπως παλια. Και κανουμε σχεδια για το μελλον μαζι. Αλλα το βλεπω στα ματια της πως δεν πιστευει τιποτα απο αυτα.Συμβιβαζομαστε μεχρι να μας χωρισει αναγκαστικα η αποσταση ή ο χρονος.
Ολη την περασμενη χρονια ενιωθα την απορριψη καθε στιγμη..Δεν ημουν αρκετα καλη για κανενα. Ουτε καν για τους γονεις μου. Πληγωθηκα οσο ποτε αλλοτε, γιατι τα συναισθηματα μου δεν ειχαν ανταποκριση, ουτε λεπτο. Ηθελα να δωσω και δεν με αφηναν...
Καποιος με ειπε ψυχρα λογικη. Δεν ειμαι ψυχρα λογικη..Ειμαι αδεια απο αισθηματα. Φοβαμαι να νιωσω γιατι φοβαμαι μην πληγωθω.Ξανα.
Τωρα ειμαι μονη αλλα θα σταθω στα ποδια μου.Θα βρω παλι τον εαυτο μου και θα κανω οτι ειναι καλο για μενα. Ηρθε η ωρα να κοιταξω τον εαυτο μου. Και ισως το να εισαι ψυχρα λογικος δεν ειναι τελικα τοσο κακο......
Ολα τα αλλα ντιλιτ.

Αλλά...

.....νιώθω μόνος...

Άι αμ αντίκτεντ του Γουίζντομ...

Με μία σου λέξη,έτσι απλά,τα αλλάζεις όλα...Τα κάνεις όλα,πότε πιο όμορφα,πότε πιο άσχημα..
Με μία σου σκέψη,μου γεννάς χιλιάδες...Το ίδιο και εγώ σε σένα,το ξέρω..
Νιώθω περήφανος...Για σένα... για μένα,για εμάς....
Όσα λόγια κι αν γράψω,δεν χωράνε τα τόσα βράδια..Τις τόσες αναμνήσεις..
Είναι πολύ λίγα τα λόγια για όλα αυτά..
Ίσως....

Ίσως να χωρέσουν σε μία αγκαλιά..και ένα φιλί..εκείνη την στιγμή,που όλος ο κόσμος για μένα θα είναι ροζ και γαλάζιος..
Που θα βλέπω αστεράκια,στο'χω πει..
...και εσύ θα βλέπεις...!
Και θα είσαι μόνο εσύ.Μόνο εσύ για μένα σ'όόόλον τον κόσμο..
Μόνο τα ματάκια σου,που θα'χω μπροστά μου..
..άντε,ακόμα και τα γυαλάκια σου..

Μόνο τα χείλη σου που θα περιμένουν...
..μόνο τα χέρια σου που θα κρατάω στα δικά μου..
και τότε...
..θα φύγω..

Ψάρωσες;Όχι,πλάκα κάνω...
Τότε θα σου ψιθυρίσω στο αυτί "σ'αγαπώ"..
..και θα βγει από τα χείλη μου σαν την πιο μεγάλη αλήθεια μου..
Σαν παραμύθι που περίμενε από καιρό να φανερωθεί...
Σαν ποίημα.

Σαν λύτρωση..

Γεννηθήκαμε.....για να προσπαθούμε...
...
..Σ'αγαπάω..

Και τώρα τι;Κενές μουσκεμένες σελίδες..=ΠΑΡΤ 2(ορ 2009 παρτ)=

Μπήκε λοιπόν η νέα χρονιά..Μπήκε για τα καλά..Υγεία,ευτυχία και επιτυχίες να έχουμε...
Η χρονιά μου μπήκε με τον πιο άσχημο τρόπο...Ένιωσα την απόρριψη περισσότερο από ποτέ..Και την ένιωσα από ένα άτομο που νόμιζα ότι μ΄αγαπάει τόσο ώστε δεν μπορεί να μου πει όχι..ποτέ..
Αλλά έκανα λάθος...
Καθένας βάζει προτεραιότητες στην ζωή του.Καθένας κάποια στιγμή τα στέλνει όλα στο διάολο και κοιτάει τον εαυτό του...Και καλά κάνει..Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να κάνει πράγματα με το ζόρι..
Όλα τα όμορφα τελειώνουν κάποια στιγμή...Όλα.Από το ταξίδι της ζωής,μέχρι ένα χωνάκι παγωτό..Από μία βόλτα στην παραλία κάτω απ'τα αστέρια,μέχρι το αγαπημένο σου τραγούδι..Από την αγάπη ως το μίσος...Εύχομαι να μου περάσει σύντομα το πρώτο και να μην μου καλλιεργηθεί το δεύτερο..Γιατί δεν το θέλω...Αλλά είναι από τις στιγμές,που δεν μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου.Το σύστημά σου μπαίνει σε μία αυτόματη αυτοάμυνα..Του μπλοκάρουν την αγάπη,τον έρωτα,την συντροφιά,και για να προστατευτεί καλλιεργεί μίσος,απέχθεια και απογοήτευση..Έτσι ώστε να πονέσει λιγότερο.Έτσι ώστε να μην κλάψει άλλο,να μην αναγκαστεί να παρακαλέσει άλλο..Να μην φωνάξει άλλο,να μην πιει άλλο,να μην τιμωρήσει το ίδιο το σώμα άλλο...Να μην ρίξει άλλα δάκρυα πάνω στο γραφείο ενώ γράφει για παλιές αγάπες..χαμένες πια...Το κάνει για να ξεχάσει..Το κάνει για να μην πονά..
Υπάρχουν στιγμές στην ζωή μας,που πρέπει να καταλαβαίνουμε το πότε γινόμαστε ανεπιθύμητοι.Είτε είναι σε μία παρέα,είτε σε μία σχέση..Και τότε,αντί να παρακαλάμε να γίνουμε δεκτοί,να διατηρούμε ένα ίχνος περηφάνιας,και να φεύγεις μακριά.Ακόμα κι αν κλάψεις.Να φεύγεις πρώτα για την αξιοπρέπεια του εαυτού σου,και έπειτα για να κάνεις αυτό που θέλει η παρέα που σε απορρίπτει..Το άτομο που σε πετάει έξω απ'την ζωή του..
Και όταν αργότερα θα του λείπεις...Όταν θα σου ζητάει συγγνώμη και θα σε θέλει πίσω..Εσύ πρέπει να κρατήσεις την αξιοπρέπεια σου..και να του πεις "σόρυ..μα εσύ με έδιωξες..Στο είχα πει..."..Όσο κι αν πονάει,όσο κι αν σου σκίζει την ψυχή..
Νομίζω ότι έχω αρχίσει και το χάνω...Τουλάχιστον έχω μία πηγή έμπνευσης,και μπορώ να γράφω αυτές τις μαλακίες για ώρες..Τώρα κατάλαβα τι θα πει.Απλά δεν σταματάνε να σου έρχονται σκέψεις και συναισθήματα,που συνδιάζοντάς τα,βγάζεις μικρά παραμυθάκια..σαν αυτό εδώ..Για να ξεχάσεις.Για να μην πονάς.Γι'αυτό γίνονται όλα.Όσο τα επαναλαμβάνεις,τόσο τα αποδέχεσαι,τόσο μικραίνει ο πόνος..Τόσο κοιτάς πιο μπροστά...Αλλά κάποια στιγμή,θα σε τραβήξουν πάλι πίσω..Θα σου μιλήσουν με παράπονο..Ακόμα και θα σε κατηγορήσουν..Αλλά,δεν θα κάνεις πια πίσω..δεν θα σπάσεις..Γιατί εσύ ήσουν εδώ και έγραφες όταν ο άλλος σε είχε πετάξει...Εσύ ήσουν αφοσιωμένος όταν ο άλλος δεν ήταν..Εσύ πόνεσες χωρίς να το θέλεις..Εσύ,εσύ,εσύ..Και τώρα αν σέβεσαι τον εαυτό σου πρέπει να πας μπροστά..Πρέπει να πεις όχι,γιατι εσύ ΕΧΕΙΣ ΠΟΝΕΣΕΙ!ΕΧΕΙΣ ΜΟΥΤΖΟΥΡΩΘΕΙ,ΕΧΕΙΣ ΘΙΧΤΕΙ,ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΕΙ,ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΛΗΘΕΙ! ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΣ ΠΙΑ!
.....οπότε όταν ο άλλος σου ζητήσει συγγνώμη,μετά από καιρό,που οι πληγές θα είναι ακόμα πιο ανοιχτές,πρέπει να σκεφτείς πολύ..να σκεφτείς αυτά που πέρασες.Αν αξίζει δ ε υ τ ε ρ η ε υ κ α ι ρ ί α..Γιατί αν και όλοι αξίζουν ευκαιρίες,όταν ο άλλος αρνείται να σου δώσει,το ίδιο θα κάνεις και εσύ αργότερα..Γιατί γράφεις και γράφεις και γράφεις για αυτόν ενώ εκείνος είναι από επιλογή του μακριά σου..Γιατί απλά δεν αξίζει να σε πονάει ο άλλος πια..Ξέχνα τα όλα..Σβήστα..ΠΟΝΑΕΙ,αλλά σβήστα!Μην παρασύρεσαι ούτε απ'τα κλαμμένα μάτια τα δικά σου,ούτε απ'του άλλου.Εκείνος το διάλεξε,ας κλάψει όσο θέλει τώρα.Μα Ο Σ Ο θέλει.Συγχώρεση δεν ξέρω αν υπάρχει..Μακάρι να υπάρχει..Αλλά δεν μπορούν όλοι να είναι το ίδιο 'υπεράνω',το ίδιο συμπονετικοί,ώστε να συγχωρέσουν τα πάντα..Εγώ δεν ξέρω αν είμαι..Θα φανεί στην πορεία.